مقالات

امامت امام مهدی (عج)

اوضاع شهر سامراء سخت بحرانی است. سالیان سال است خلفای عباسی، سخت مراقب هستند تا اگر فرزند پسری از امام عسکری (ع) متولد شد، او را بکُشند. آنان از اخبار و روایاتی که از پیامبر گرامی اسلام (ص) و امامان معصوم علیهم‎‌السلام به گوششان رسیده است، یقین دارند که اگر آن فرزند متولد شود، در آینده، بساط ظلم و ستم همه‌ی ستمگران را از جهان برخواهد چید.

آنان خانه‌ی امام عسکری (ع) را تحت کنترل و نظارت خود دارند؛ حتی قابله‌ها را مأمور کرده‌اند تا وقت و بی‌وقت وارد خانه‌ی آن حضرت شده و از حال همسر ایشان باخبر گردند تا اگر چنین فرزندی پا به دنیا گذاشت، فوری گزارش دهند و مأموران حکومتی او را به قتل برسانند.

اراده‌ی خداوند بر این قرار گرفت همان‌طور که حضرت موسی (ع) به دور از چشم مأموران حکومتی فرعون به دنیا آمد و به دستِ خودِ فرعون بزرگ شد، حضرت مهدی (عج) نیز به دور از چشم ظالمان روزگار به دنیا آمد و خداوند از جان ایشان نیز به خوبی محافظت نمود.

امام مهدی (عج) تا پنج سالگی به دور از چشم دشمنان، در دامان پر مهر پدر و مادر گرامیشان روزگار گذراندند و فقط اندکی از یاران نزدیک و مورد وثوق امام عسکری (ع)، از تولد ایشان توسط امام عسکری (ع) باخبر شده و گاه‌گاهی با تدابیر ویژه‌ی پدر گرامیشان، با آن حضرت ملاقات می‌کردند. تا اینکه معتمد عباسی، امام عسکری (ع) را مسموم کرده و به شهادت رساند.

شیعه در غم جانکاه از دست دادن امام خود غرق ماتم و اندوه شد. همه آمدند تا در مراسم نماز بر پیکر آن امامِ هُمام شرکت کنند. در این میان، جعفر، برادر امام حسن عسکری (ع) می‌خواست با خواندن نماز بر پیکر مطهر امام، به دروغ خود را جانشین ایشان معرفی کند اما ناگهان امام مهدی (عج)، پنج ساله چون آفتاب از پسِ پرده بیرون آمد، لباس جعفر را گرفت و فرمود: ای عمو! عقب برو که من بر نماز گزاردن بر پدرم سزاوارترم. جعفر با چهره‌ای رنگ‌پریده و زرد، عقب رفت. آنگاه پیش آمد و بر بدن امام (ع) نماز گزارد. و بدین‌ترتیب تلاش‌های جعفر، بی‌نتیجه و ناکام ماند.

از این پس، دوران امامتِ آن حضرت فرا رسید. ایشان هم چون عیسی مسیح (ع) و یحیای پیامبر (ع) و هم‌چون اجداد بزرگوارشان امام جواد و امام هادی علیهاالسلام، در سنین خردسالی به امامت رسیدند.

امامت، موهبتی است که خداوند براساس علم و حکمت خود، آن را به افراد شایسته اعطا می‌کند. کسانی که با اختیار و انتخاب خود، راه عبودیت و بندگی را می‌پیمایند و ذره‌ای خطا و اشتباه در زندگی آنان، از ابتدا تا انتها یافت نمی‌شود و از همه‌ی مردم داناتر، زاهدتر و برتر هستند.

امام علی (ع) می‌فرمایند: «امام، آگاه‌ترین فرد است به حلال و حرام خدا و احکام گوناگون و اوامر و نواهی او، و هر چه مردم نیازمند آن هستند»[۱].

امام رضا (ع) نیز می‌فرمایند: «… امام، انیسی همراه، پدری مهربان، برادری تنی، مادری نیکوکار به فرزند کوچک و پناهگاه بندگان در مصیبت‌های بزرگ است. امام کسی است که از گناهان، پاک و از عیب‌ها، برکنار است… امام، یگانه‌ی روزگار خویش است، کسی به (ساحت) او نزدیک نمی‌شود و هیچ دانشمندی با او برابر نمی‌گردد. نه کسی جای او را می‌گیرد و نه برای او مثل و مانندی یافت می‌شود…»[۲].

[۱] بحارالأنوار، ج۲۵، ح۳۲

[۲] کافی، ج۱، کتاب الحجه، باب نادر جامع فی فضل الإمام و صفاته، ح۱

امتیازدهی

0%

امتیاز کاربران: اولین نفری باشید که امتیاز می دهد!
برچسب‌ها
مشاهده بیشتر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن